Reacties op: Een zoontje met ADHD en PDD-NOS

Door: René

René — Thu, 26 Jan 2012 19:07:09 +0000

Hallo Emily,

Jouw reactie geeft me het kippenvel op de rug.
Mijn jongen van 12 is te goed voor deze wereld, gediagnostiseerd met ADHD en ze zijn nu aan het kijken of er geen combinatie met PDD NOS is.

Hij cijfert zich tegenover anderen helemaal weg. Wil iedereen helpen maar vergeet daarbij de belangrijkste persoon.
Dit terwijl als hij zelf iets nodig heeft nooit geen hulp krijgt en daar ook niet naar zoekt.
Dit breekt mijn hart nog wel eens.

Helaas wil iedereen alles graag in hokjes hebben, maar zijn er geen hokjes waar dit soort kinderen in passen.
Hij zit nu in de 1ste klas van het voortgezet onderwijs en heeft het naar eigen zeggen erg naar zijn zin, maar ik heb het gevoel dat de weg voor ons alleen maar lastiger wordt. Leerkrachten die hem niet snappen, leerlingen die hem pesten omdat hij anders is en dit terwijl er echt absoluut geen greintje kwaad in hem zit.

Ik ben een volwassen man van 40 jaar oud maar betrap mezelf er op dat ik met tranen in mijn ogen dit bericht zit te typen,wetend dat hij het allemaal van zich af laat glijden met de opmerking “het zal wel weer aan mij liggen”.

In ieder geval goed te zien dat we niet alleen zijn en dat er een hoop ervaringen te vinden zijn op het net.
Uiteindelijk moeten ze allemaal groot worden en het zelf op gaan pakken
Maar ik houd mijn hart vast.

gr René

Door: Mies

Mies — Sun, 11 Sep 2011 18:14:28 +0000

heel erg herkenbaar jouw verhaal. mooie en eerlijk geschreven. heb er twee die gediagnosteerd zijn, mijn oudste heeft het vermoedelijk ook, maar is hoger behaafd waardoor er compensatiegedrag is. heeft het zin mijn oudste te laten bekleven met een etiket als er toch niets aan gedaan wrodt?? o wat heb ik het moeilijk hiermee. kan er nergens mee terecht. ik ben bang van de vooroordelen van de mensen. vorig jaar outte een andere mama zich dat haar kind ass had. ze hoopte zo op begrip te kunnen rekenen. maar het gevolg was averechts … haar mannetje hoeft nergens meer te komen en het kind was al zo eenzaam . ik ben zo bang en onzeker. aub reageert er iemand op mijn post?

Door: Angelique

Angelique — Thu, 11 Aug 2011 09:05:37 +0000

WOW zo herkenbaar!
Mijn zoon wordt in november 8 en onlangs is bij hem dus de diagnose PDD-NOS in combinatie met ADHD gesteld.
Ik ben een alleenstaand moeder en heb nog een dochtertje van 4 die er wel eens onder lijdt, ook al doe je nog zo je best.
In april j.l. is hij gestart met een deeltijd behandeling van GGZ. door de week gaat hij naar de deeltijd en volgt hij een programma.
Ook krijgt hij dan school (speciaal onderwijs).
Bij mij verliep het eigenlijk andersom.
Thuis liep ik tegen problemen aan, omdat hij steeds grenzen aan het verleggen was.
Enorm aanwezig, onrustig, druk en niet luisteren.
Op school liet hij eigenlijk voorbeeldig gedrag zien, maar de juffen waren het er wel over eens dat hij moeite had met stil zitten en concentratieproblemen.
Ook het samenspelen met de kinderen zocht hij niet uit zichzelf op.
Maar zij vonden dat hij niet heel erg anders was.
Uiteindelijk heb ik toen een verwijzing gekregen via de huisarts voor GGZ.
Daar hebben zij een psycholigisch onderzoek gedaan en na observatie bij de deeltijdbehandeling werd er door de kinderpsycholoog ADHD en PDD_NOS gesteld.
Over 2 maanden gaan we starten met medicijnen.
Het doet me wel zeer, maar ik denk wel dat ik hem er goed mee doe.
Hij is zo chaotisch in zijn hoofd.
Belangrijke informatie komt helemaal niet binnen en lijkt totaal langs hem heen te gaan.
Hij is zo ontzettend overprikkeld, dat slapen ook lastig is.
Hij heeft dan zoveel gedachtes in zijn hoofd die komen door de prikkels, die hij zelf niet kan plaatsen.

Ik ben blij dat ik dit kon lezen, omdat er helemaal niet zo veel informatie is over deze combinatie.
Wel dat er gezegd wordt dat pdd-nos en ADHD heel dicht langs elkaar liggen, maar feitelijk zijn het 2 verschillende dingen.
Heel veel succes verder met je zoon!

Groetjes, Angelique

Door: Emily

Emily — Tue, 12 Oct 2010 07:11:22 +0000

Jeannet, wat ik zo van je lees vind ik echt heel mooi, ik kom niet heel vaak mensen tegen die net als ik het positieve uit de stoornis halen. Ik heb altijd gezegd, en dat doe ik nog steeds, als meer mensen waren zoals mijn zoon zou deze wereld er veel mooier en aardiger uitzien.
Helaas is onze maatschappij zo dat kinderen volgens hun richtlijnen moeten ontwikkelen en groeien en val je buiten de richtlijn, dat spoor je niet.
Het zou allemaal al zoveel makkelijker zijn als de maatschappij wat flexibeler om zou gaan met een ieder die niet volgens de boekjes is.
Mijn zoon is inmiddels 21 jaar, zit helaas thuis omdat werk vinden erg moeilijk voor hem is, terwijl hij zo goed is met computers, ict-bedrijven weten niet wat ze laten lopen, een beter toegewijde werknemer kunnen ze nergens krijgen en hij weet dingen ove rcomputers die bijna niemand weet.
Wel is hij sinds kort begonnen met auto-rijlessen om zijn mogelijkheden te vergroten, rijschool die gespecialiseerd is in het les geven aan mensen met een ‘gebruiksaanwijzing’.
Ik ben wel heel benieuwd hoe het er bij jullie nu voorstaat eigenlijk, gaat het goed met jullie zoontje? En met jou zelf?

Gr. Emily

Door: ontspanningsoefeningen

ontspanningsoefeningen — Mon, 11 Oct 2010 19:36:25 +0000

Wow, wat een verhaal…

Door: Brenda

Brenda — Tue, 12 Jan 2010 11:31:28 +0000

tjee wat een herkenning!! De diagnose pdd-nos en adhd heeft onze dochter ook gekregen.
De positieve dingen van deze combi omschrijf je heel mooi.
Ben blij je verhaal gelezen te hebben!

Groetjes!

Door: Doetsje

Doetsje — Sun, 29 Nov 2009 22:53:10 +0000

Wat herkenbaar, mijn zoon, net 5 heeft net de diagnose adhd, pddnos en misschien hoogbegaafd gekregen.
Een hele opluchting aan de ene kant, want dan “hebben we het toch niet verkeerd gedaan”. En aan de andere kant moeilijk, want welke weg hebben we nog te gaan met hem? Toch vinden we dat we het tot noch toe redelijk hebben gedaan en dat hij door die etiketjes echt niet verandert! We krijgen donderdag weer een gesprek en dan worden de etiketjes officieel geplaatst.
Ik ben nieuwsgierig en benieuwd, toch bang en onzeker en toch ook weer blij.
De gedachten gaan continu door, maar dat zal ook normaal zijn. Maar ja, wat is normaal.?

Door: jeanet

jeanet — Wed, 25 Nov 2009 18:22:59 +0000

Elk kind is uniek! De manier van reageren, de diagnose, omstandigheden.
Met mijn verhaal op Peuterplace beschrijf ik alleen de situatie bij ons thuis, en blijkbaar is dat voor velen herkenbaar
Als ouders krijgen we aardig wat voor de kiezen en onze kinderen natuurlijk nog meer, want ze begrijpen de wereld om zich heen niet. Wat ik nu wel weet is dat wij het vaste punt, hun houvast zijn. Met veel geduld (en dat heb ik niet altijd) kunnen we ze helpen!

Uiteraard: Niet elk kind heeft ADHD erbij! En hoe het etiketje ook is, we moeten ermee leren omgaan, onze kinderen in de eerste plaats. Hoewel ADHD en PDD-NOS tegenstrijdig lijken, heeft het ook “voordelen”: In het geval van onze zoon remt het autisme een beetje de impulsiviteit van ADHD en zal hij nooit hele gekke dingen doen, en aan de andere kant zorgt het impulsieve van ADHD dat hij zich niet in een hoekje verstopt en terugtrekt uit de wereld! )

Groet,
Jeanet

Door: Jessica

Jessica — Wed, 25 Nov 2009 12:24:43 +0000

Zooooooooooooo herkenbaar, ik heb ook een zoon met ADHD en PDD-NOSS.
Ook ik weet als geen ander hoe het is, hoe het voelt, welke afwijzingen en vooroordelen je te maken hebt.
Onze zoon is nu bijna 5 en bij ons begon alles ook vanaf het begin, hele onrustige baby, en toen hij een jaar was geweest begon bij ons de ellende, maar echt heel exstreem.
Ik ben naar een pedagoog gestuurt toen hij 2 1/2 was en die stuurde mij door om hem te laten onderzoeken, dat begon toe hij 3 was, na 12 weken onderzoek kregen wij eindelijk de diagnose, geloof het of niet maar hij werd gezond verklaart, dit was een fase problematiek. dus wij naar huis.
EN het leven ging verder, totdat mijn 3de geboren werd, ik was bang dat hij zich tegen mij ging keren, maar in tegendeel, hij voelde zich blijkbaar zo veilig en vertrouw dat hij tegen mij juist heel erg lief was en ook naar de baby, maar mijn man en zijn zus moesten het ontgelden en niet zo’n beetje ook, toe hij net 4 was ben ik weer terug gegaan naar de huisarts en die stuurde me nu rechtstreeks naar een onderzoeksinstituut, en BINGO, na hem twee keer gezien te hebben en alle papieren en gesprekken met ons, was het in 1 keer duidelijk dat hij wel ADHD had en omdat hij zoveel aanwijzingen had voor PDD-NOSS wilde ze hem daar al niet eens meer op testen, dus alles was Duidelijk.
Geloof me het heeft altijd aan ons gelegen, en van oh breng hem maar hier dan zal ik hem wel wat manieren leren, dat werd er tegen ons gezegt, en ohja ik zie nis aan hem, dus hij heeft ook niks.

Een hele mooie wat een jongen laatst zij met ass” Pas als ik in een rolstoel zit, zien mensen dat ik een handycap heb”.

En het aller belangrijkste wat ik je nog wil zeggen JIJ BENT Z’N MOEDER EN JIJ WEET ALS GEEN ANDER WAT JE KIND NODIG HEEFT EN LAAT EEN ANDER JE DE LES NIET LEZEN, WANT LAAT ZE HET MAAR EENS EEN WEEKJE PROBEREN MET DIT KIND, WANT DAT KUNNEN ZE NIET.

Groetjes Jessica

Door: Emily

Emily — Tue, 17 Nov 2009 09:02:04 +0000

Respect!!!!!!!! Zelf moeder van een zoon met Aspergersyndroom (inmiddels is hij 20 jaar) en ik weet hoe lastig dat al kan zijn, de combinatie autisme/ADHD is nog lastiger omdat deze kinderen zichzelf ook vreselijk in de weg kunnen zitten, de ADHD-kant ergert de autistische kant.
Geen idee waar jullie wonen, maar er zijn verspreid door het land speciale scholen voor voortgezet onderwijs waar kinderen de gewone nivo’s kunnen volgen maar met andere lesmethode en de juiste begeleiding, helaas is dit vrij nieuw en was het er niet toen mijn zoon die leeftijd had. Op deze scholen kunnen kinderen gewone reguliere diploma’s halen, van laag nivo totaan VWO.
Heel veel succes en sterkte met het maken van de juiste keuzes voor jullie bijzondere zoon.

Gr. Emily